Send As SMS

dinsdag, oktober 18, 2005

DICHTERSALFABET: De D van Degenaar

Ik dacht toch werkelijk dat ik zelf de term had uitgevonden, maar als dat klopt, dan kan Ron Silliman mijn gedachten lezen: softsurrealisme. Ik wil er niettemin mijn eigen invulling aan geven. Daar gaan we.

Softsurrealisme is analoog aan softporno. U heeft misschien wel eens een softpornofilm gezien: geen primaire geslachtsdelen, enkel borsten en bewegende achterwerken, glanzende ruggen, en dat alles sfeervol verlicht en begeleid door panfluitmuziek. Ik weet niet of er een pleidooi te houden is voor de deugden van hardcore pornografie, maar zij is in ieder geval niet "sfeervol verlicht".

Het interessante is dat harde porno nooit kitsch kan zijn. Kitsch vooronderstelt een zekere sentimentele visie op de mensheid, die ook op lullige lokaties, niet met seks omwille van de seks te verenigen is. Softporno, daarentegen, is bijna automatisch kitsch. Ook hier draait het om seks, maar die is thematisch ge-airbrusht (sic) met passie, humor of zelfs liefde, en formeel door het buiten beeld laten van precies het centrum van onze aandacht. Liefhebbers van softporno zullen misschien zeggen dat het niet om platte seks gaat, maar om "erotiek". Het is echter precies die absurde pretentie die haar kitsch maakt.

Softsurrealisme is niet per se kitsch, maar het deelt met softporno de aantrekkingskracht tot dat wat in naam van de beschaving nog steeds uit het zicht van "het publiek" moet worden gehouden. Iets pathetischer geformuleerd: dat wat een samenleving in principe buiten moet sluiten of marginaliseren om een rationele orde te waarborgen: het "primitieve", irrationele, abjecte, het absoluut hopeloze... Softsurrealisme heeft van verre zicht op de angstaanjagende geslachtsdelen van het onderbewuste, maar i.p.v. ze recht in de ogen te kijken (natuurlijk hebben ze ogen, die verschrikkelijke organen!), werpt het een verhullend, "sfeervol licht" op hen.

Dit is het licht van de vervreemding. Een softsurrealistisch gedicht presenteert een alledaagse situatie die nét een beetje minder alledaags wordt; een stukje chaos of waanzin dringt de gebruikelijke orde binnen. Die werkelijkheid wordt echter op geen enkele manier ondermijnd. Het is eerder andersom: de banale werkelijkheid krijgt door dit stukje chaos een glans die het daarvoor niet had.

"Afwas"

Nadat ik van theedoek was gewisseld
begon de afwas.

Het werd een prachtige afwas
vol dramatiek
maar ook heroïek.

Kopjes braken en borden vielen
zoals ze nooit vielen (sommige zelfs naar boven).
Een enkeling wist zich voort te planten
terwijl het mes, ja een mes -- denk je --
verkleed als kruimel
zich een weg baande door de afvoer.

Ik heb toen basta gezegd, oké, maar hierna
was ik jullie nooit meer af. Horen jullie dat?

Reacties als: je zult uithongeren.
Moordenaar. Zelfs: bel onze fabrikanten lekker.

Toen ook de theedoek (die nieuwe) zich
ermee ging bemoeien zo van
wat had je dan
heb ik de tv aangezet
en een jaar lang
zwaar vermagerd
programma's gevolgd
over veldslagen en gewichtsloze koffie.
Ons leven speelt zich af tussen de tv en de afwas. Dat lijkt me een evenwichtige inschatting van het bestaan van de gemiddelde Europeaan in 2005. Aan de afwas is niet te ontsnappen zonder uit te hongeren; aan de tv is wellicht helemaal niet te ontsnappen. Er spreekt uit dit gedicht, ondanks de luchtige toon en wellicht onbewust, een diepe, existentiële wanhoop. Wanhoop hoeft niet per se bewust te zijn, volgens Kierkegaard. Sterker nog, het meest oppervlakkige geluk -- het "geluk" dat opiniepeilers bedoelen als men mensen vraagt of ze gelukkig zijn -- kan een symptoom zijn van de diepste wanhoop. Wanhoop is ook minder een stemming dan de onmogelijkheid om je ergens aan te kunnen binden, om ergens voor te leven, en niet geleefd te worden door je omgeving, door de afwas en de televisie.

De wanhoop -- het grote gapende gat onder onze maatschappij waarin alles en iedereen zijn functie heeft maar waarin het functioneren zelf iedere zin ontbeert -- krijgt gestalte in de vijandelijkheid van het keukengerei. Ons gereedschap heeft óns nodig, niet andersom; het drijft ons aan met onbekend doel, terroriseert ons, bedreigt ons. Het enige alternatief voor de protagonist zonder drama of heldendicht is de televisie, d.i. passieve consumptie.

Zoveel onverdraaglijke waarheid: kan dat wel goed gaan?

Het komt goed. De softsurrealistische vervreemding staat uiteindelijk in dienst van de bevestiging van de dingen zoals ze zijn d.m.v. een epifanische consumptie. De verbeelding van de consumptie wordt zelf geconsumeerd in de vorm van de obligate verwondering waarmee zoveel softsurrealistische gedichten eindigen. We horen van tv-programma's "over veldslagen en gewichtsloze koffie", en ongetwijfeld worden we geacht te denken: "Wat een wonderlijke combinatie. En wat zou gewichtsloze koffie zijn?" En de sprekende theedoek, in al zijn gewelddadigheid, wat is hij meer dan een disneyfisering van het huishouden? Het is eigenlijk wel verwonderlijk allemaal, dit leven, niet?

Dit is een goed gedicht, goed geschreven, maar het is niet sterk (om me Samuel Vriezens onderscheid maar eens toe te eigenen). De horror is er enkel voor een authenticeitseffect. "Om de consument een versbeleving te geven," hoor ik een sapproducent zeggen op Nederland 3.

33 Comments:

Samuel Vriezen said...

Softsurrealisme - goeie term. Grappig evenwel dat je op het eind met Disney aankomt zetten: ik heb het zelf wel af en toe over Disney surrealisme gehad. Maar daar zullen ook wel meer mensen op gekomen zijn. James Tate, bijvoorbeeld, die zie ik als de ultieme disney-surrealist: echt een grootmeester van het genre. Of hij 'sterke' gedichten heeft weet ik nog niet zeker, mogelijk in het vroegste werk, maar anderzijds heeft hij veel werk dat ik onweerstaanbaar vind zelfs als het misschien niet 'sterk' zou zijn. Met Tate kun je nog eens de avond doorkomen.

Overigens heb ik niet de minste moeite om aan de TV te ontsnappen. Ik heb er geen. Ik schijn daarmee tot een 2%-fragment van de nederlanders te horen. Ik heb eerlijk gezegd het idee dat ik die 2% allemaal ken, want ik ken ontzettend veel mensen zonder TV. De afwas, daarentegen, ja die haalt me steeds weer in. Ik zit duidelijk in het foute deel van Europa.

8:42 PM  
Jeroen Mettes said...

Ah, je mist tenminste één aardig programma. Over wat er nu eigenlijk allemaal in de sap en ham van Albert Heijn c.s. zit --zeer fascinerend! Antwoord is bijna elke aflevering: veel water. (Misschien ook niet zo verrassend of fascinerend, bij nader inzien.)

Ik ken ook nogal wat mensen zonder tv. Aardige mensen. Ze doen en praten net als gewone mensen!

Wat betreft Disney surrealisme: er is volgens mij een Dali/Disney co-productie, die ik nog steeds niet gezien heb.

9:23 PM  
Herlinda V. said...

Ik ken Degenaar niet, maar je tekst is erg boeiend voor de poëzie, doordat er iets gedefinieerd wordt wat vaak voorkomt in de poëzie, maar wat toch ook een ontgoochelende net-niet kwaliteit kan hebben: dat wat je bedoelt met softsurrealisme. Wat er dan wel zou kunnen zijn ipv dat net-niet, is veel radicaler: met name het confronterende onderuit halen van eigen en ander zelf.

'De softsurrealistische vervreemding staat uiteindelijk in dienst van de bevestiging van de dingen zoals ze zijn d.m.v. een epifanische consumptie.'

De zin zegt precies waar het op aan komt, het onderuit halen van de bevestiging van de dingen zoals ze zijn, alleen met het woord 'epifanisch' zit ik in deze context in de rats; epifanische consumptie. Dus: een banaal consumptieproces met een schokrandje eraan; zou er dan toch geen ander woord kunnen dan epifanisch?, want daarmee lijkt er me meer aan de hand, daar zou dan toch dat onderuit halen mee bedoeld kunnen worden, alleen lijk je me dat niet te willen bedoelen in je tekst. Met het softsurrealisme denk ik bijvoorbeeld ook aan optisch tegendraadse voorwerpen, die de kijker verrassen, maar niet shockeren. Een epifanische consumptie zou kunnen zijn denk ik maar wil ik eigenlijk niet denken, want intuïtief lijkt er me wat mis met de combinatie epifanische consumptie: je kijkt tv (=consumptie), en opeens zie je een flard van de werkelijkheid die je onderuit haalt, waarna je niet meer dezelfde bent. Maar ik zou dat misschien niet zo noemen. Ik zag laatst weer een shockerende foto: een foto van fotografen die een in elkaar gezegen man fotografeerden en naar eigen zeggen erna weg wandelden; het zenuwstelsel raakt daarvan ontregeld, de foto blijft dagen in het geheugen sluimeren en steken, maar het blijft een vorm van consumptie. Het licht epifanische, en ondraaglijke ervan is net de wetenschap dat je in de positie van de fotografen zit, alleen nog een stap erger. En toch lijkt epifanische consumptie me een inherente contradictie. Ik mag hopen dat het nooit zal bestaan. De consumptie tot op het uiterste gepusht, de shockerende consumptie, ik denk aan nieuwe 'trends' als betaalde mishandeling van prostituees, of het bekijken van snuff movies, terechtstellingen op internet, of films met kindermishandeling of kinderporno, dat soort ellendige aberraties, heeft met het fenomeen epifanie niets te maken, maar alles met consumptie; en consumptie lijkt me niet epifanisch te kunnen worden.

De grote waarheid die je met je tekst aanhaalt, vind ik de volgende: poëzie heeft (o.a.)met epifanie te maken en niet met consumptie, daarom ben ik blij met je tekst. De samenleving is een zelfgenoegzame logge vetkwab geworden; het is als met het begin bij de Griekse mythen: Gaia ligt en de hemel ligt op haar, eindeloos copulerend. De kunst, de poëzie moet de zelfgenoegzaamheid ontmannen en ruimte tussen hemel en aarde steeds opnieuw creëren. Dat doe je niet met consumptie en wellicht ook niet met softsurrealisme. Bedankt voor je tekst; en wanneer komt nu de urgentie, het onderuit halen, het uitbreken, het zuigende letterwit van de blinde wanhoop veroorzaakt door het opboksen tegen die logge vetkwab, het risico van de subjectvermalende, grensverleggende kunst? Bv. de woede, de kracht van Michelangelo, de 'schoonheid' (ik zet dit tussen '' omdat ik natuurlijk niet alleen klassieke schoonheid bedoel) die net als de genialiteit de waanzin benadert, zoals in de muziek, bv Bach BWV 564 (dus niet eens 565), of Stravinsky's Rites of Spring, of ach er is zoveel onmisbare muziek, dit alles is dringend en blijft dat, daar gaat het toch om. Waarom wordt er zo omheen geploeterd, en waarom zijn mensen nu zo snel tevreden met dat wat het niet is. En hoe komt het dat zelfs deze dingen die het wel zijn aan de grijpers van de kermisconsumptie ten prooi kunnen vallen. Er is zo weinig begrip voor de kracht van 'schoonheid': het epifanische ervan wordt eruitgezogen en het wordt weer opgevuld met consumeerbare light stuffing. Alles nep. De vetkwab lust wel een brokje kunst.

Samuel ik las je opmerking over het overschrijdende tussen kunsten op een eerder logje; ook daarmee reik je m.i. naar de idee dat er iets moet zijn dat de moeite waard is om uit het geslurp van de vetkwab te houden. Ik ben het met je eens, en zal me blijven inzetten om naast zelf zoeken, al schrijvend en stampvoetend wegwijzers te zetten naar kunstenaars. Alleen naar kunstenaars die het dringend met de kunst menen.

(excuus voor de lange reactie)

9:45 PM  
Jeroen Mettes said...

Ik bedoelde "epifanisch" ironisch. Blijkbaar. Het is niet zo'n gebruikelijk term in het Nederlands misschien als in het Engels, waarin "epiphany" een enorm cliché is waar het gaat om poëzie. (Hoewel dat niet alle Engelstalige critici en dichters lijken te beseffen.)

D.w.z. ik geloof niet in de epifanie. Of in ieder geval: ik heb er een natuurlijk wantrouwen tegen.

Dus als jij zegt: "Bach" en dan meteen suggereert: "Boem! Epifanie!", dan vermoed ik al een iets te automatische reactie.

Ook zo passief, zo'n epifanie... Een soort consumptie met een aura.

Iets werkelijk DRINGENDS zou niet iets passiefs zijn. Iets dat alleen maar "mooi" is... Bach zou een baksteen moeten zijn door een of ander raam.

(Maar ik had mezelf beloofd niet meer rond deze tijd te schrijven.)

10:07 PM  
Herlinda V. said...

Jeroen, vandaag (19/10) in De Standaard, een artikel van Johan Sanctorum, cultuurfilosoof en essayist: 'Cultuur is subversie en emotie, geen bezigheidstherapie'. Hij begrijpt het dringende en zet zich af tegen de inpakcultuur, die kunst van dat karakter ontdoet.

Het epifanische zit, toegegeven, in het Apollinische, niet in het Dionysische, en is slechts één kant van de kunst, maar daarom geen oninteressante kant, en niks passiefs; schrijven is niet passief.
En ja Bach en andere niet eigentijdse muziek kan nog altijd mindblowing zijn, en dus nee, geen automatische reactie. Als het zo is, dat er in de Angelsaksische lit.wet. op dit moment clichématig omgegaan wordt met het mogelijk epifanisch karakter van kunst , dan is dat niet noodzakelijk een afbreuk aan dat fenomeen, alleen misschien een teken dat er een tendens bestaat om de kunst van zowel de subversieve Dionysische als de misschien wat elitair aangevoelde Apollinische krachten te willen ontdoen. Banalisering; daar ben ik pas wantrouwing tegenover. Het is niet heilzaam de kunst een been af te zetten. Het Dionysische is veel aantrekkelijker dan het Apollinische, zeg maar sexier, maar het Apollinische staat ook stevig in de kweekbodem van de kunst. Interessant wordt het, als met beide benen bewogen wordt, niets in kunst is ooit passief of statisch (metafoor, dat benending, geen definitie van kunst; kan ook anders benaderd). Als een werk van een kunstenaar uit een andere tijd mindblowing blijft, dan komt dat omdat het niet passief en niet statisch de zintuigen bestookt. Enfin, zo ervaar ik het toch.

8:04 AM  
Martin van Kralingen said...

Toch doet dit type surrealisme, waarin keukengerei een eigen leven leidt, me heel sterk denken aan beelden die ooit al werden geproduceerd bij William Burroughs. In 'Naked Lunch' verdwijnt een roomklopper onder de rok van de vrouw aan het aanrecht. Met onverhulde erotische bedoelingen.......
De authenticiteit van de beelden in Degenaar's gedicht mag dus wel enigszins worden gerelativeerd, lijkt me.

1:54 PM  
Jeroen Mettes said...

Herlinda: akkoord, voorlopig.

4:51 PM  
Anonymous said...

Mag ik er ook iets over zeggen? Verder valt op Internet niets bijzonders te ontdekken voor mij. Dat candle light weer in de ether is (daar gaan er honderd van in 1 dozijn, zulke gedichten)...
Ik vind de opbouw van bovenstaand artikel wel interessant en lezenswaardig (beetje erg ingewikkeld, soms, maar alla..ca va..), ook de reacties getuigen van een grote varieteit, variete...allez...dat mag!
Ik vind "Afwas" een heel goed gedicht! Ik heb er zelfs een printe van gemaakt.
Je moet niet de hele Griekse oudheid, literaire kritiek, grote filosofen, surrealisten, kunstenaars e.d. op een gedicht af laten stormen, uiteraard.
Alles bezwijkt immers onder grote druk, zulk geschut! Bijna elk gedicht is daar niet tegen bestand, en kan er niet tegen.
Het is de onderliggende humor, contradicties die mij aanspreken in dit gedicht en de bizarre gevolgen van een onschuldige beginregels .Er wordt nogal wat overhoop gehaald, en dat alleen naar aanleiding van een domme handdoek, en een afwasje.
Het is een leuk gedicht, zonder pretenties en laten we wel wezen: een afwas kan rampzalig zijn.
Van mij mag dit gedicht in de Dikke Komrij!
Hannie Rouweler

9:31 AM  
Jeroen Mettes said...

Het is inderdaad een goed gedicht, en zou in Komrij niet misstaan...

10:50 AM  
Anonymous said...

We zijn het met elkaar eens. Goed zo. Niet dat dat altijd voor mij hoeft....
Weet je hoe je ontdekt of een gedicht goed is?
Als leek, buitenstander?
Je pakt de tekst erbij en je gaat regel voor regel overtikken; dan zie je over welke regels lang is nagedacht, welke er tussengeschoven werden als bijzin, en krijg je feeling ermee.
Het is hetzelfde als wanneer je een gedicht moet vertalen.
Niet dat ik dat altijd doe. Natuurlijk niet!
Ik vind het begrip dat je introduceerde wel hilarisch.
Hannie Rouweler
(die zelf ook een afwasgedicht schreef, overigens!
UITTOCHT
Jij bent weg. En laten we eerlijk zijn./Ik ben ook weg.// Misschien was ik al eerder weg dan jij/toen we nog samen waren//in een huis. Ik lapte de ramen nog redelijk/op tijd maar liet de afwas steeds vaker staan. Bundel: UITERWAARDEN (2003)

11:31 AM  
Jeroen Mettes said...

Ik insinueerde natuurlijk dat een "goed" gedicht niet per se interessant of sterk is. En dat de dikke Komrij vol staat met dat soort goede gedichten.

11:55 AM  
Anonymous said...

Voor het samenstellen van een bloemlezing met keuze van gedichten, die tot je eigen verbeelding en normen (aan)spreken, hoef je alleen maar een uitgever te bellen. Je doet een voorstel en men gaat accoord of niet. Geen bloemlezing is volledig.
We zijn al een stap verder als die afwas er ook in zou staan!
Want volgens mij ontbreekt er een afwasje, veldslagen en gewichtsloze koffie in die bloemlezing...
Hannie Rouweler

12:10 PM  
Samuel Vriezen said...

Het lijkt me inderdaad een goed idee, om na al die flauwekul-bloemlezingen over de liefde en over onze huisdieren een bloemlezing over de afwas samen te stellen.

12:41 PM  
Martin van Kralingen said...

Goed idee zo'n bloemlezing! De titel: VAATZIEKTE

Later wel benadrukken dat het niet af was.....

2:17 PM  
Eva Cox said...

Maar serieus: denk je dat er economisch gezien genoeg kandidaatkopers zijn voor complexere bloemlezingen? En zijn smaken bij complexere poëzie niet veel individueler? Wat Komrij verzamelt is iets als 'one size fits all', confectiegerief. Is die andere poëzie niet meer maatwerk? Niet bloemleesbaar? Met maatpakken vul je geen magazijn. Of zoiets. (leve de metafoor, hoe kon men malkander anders schnappen)

5:24 PM  
Martin van Kralingen said...

Tja Eva, economisch gezien is afwas natuurlijk wel een heel erg belangrijke aktiviteit. Iedereen doet het, elke dag opnieuw, een leven lang... Niks maatwerk, vaatwerk! Geheel in lijn met alle waardevernietiging die onze markt eigen is: een vaatwasmachine cadeau bij elke bundel.
Lijkt het je wat?

5:45 PM  
eva cox said...

Om 'Vaatziekte' maak ik mij allerminst zorgen. De markt sméékt erom. Prima kerstgeschenk voor nieuwe mannen. Best een vreselijke term wel, 'nieuwe mannen'. Een confectieterm. Individuen gebloemleesd in één woord.

6:22 PM  
eva cox said...

'Vaatziekte' kan best wat worden zelfs. Heeft Van Bastelaere geen vers over een teiltje?

6:25 PM  
eva cox said...

Zelfportret in vallend serviesgoed


Ze diept blank aardewerk op
Uit het teiltje. Zo is ze begaan
Met de voortgang van orde
En reikt me een schaal toe: dat liefde
Als de onze van eenvoud kon worden.

Dan in een glimp op het wentelen,
Het gezicht waaruit ik mij ontspin:
Een Romeinse neus en gifzwarte ogen.
Voorts het plafond, beneden in licht,
Waarop zich zwarte vliegen bewegen.

Wanneer ik, ten slotte, het water
Dat zingt op de rotsen gelijk,
Tegen de vloer aan diggelen val,
Mag ik wel ooit zijn voortgebracht,
De vloer vermaakt wat ze kan.

Het is ongedaan weer. Zo is het goed.

6:39 PM  
Samuel Vriezen said...

Wel, een minder thematische bloemlezing en weer eens een programmatische bloemlezing zou mooi zijn. Komrij vind ik enigszins handig als naslagwerk voor dichters die ik niet zo ken.

Geert Buelens heeft eens opgemerkt dat de Amerikanen hun eigen vormvernieuwers-traditie zoveel beter kennen en onderhouden dan in het nederlandse taalgebied met de nederlandstalige poezie gebruikelijk is. Een bloemlezing, bijvoorbeeld van al die dichters uit zijn Ostaijen-boek, zou geen overbodige luxe zijn.

Generatie-bloemlezingen vind ik trouwens ook niks. Behalve als het om een generatie gaat die als generatie iets te vertellen heeft: wat je bij de vijftigers bijvoorbeeld had.

Maar ik denk dat ik een bloemlezing over afwas ook wel zou kopen. Hoewel, nee, het is toch te algemeen en te knus. Liever een bloemlezing van poezie over belastingbetalen: zo'n weinigbelovend onderwerp moet wel goeie poezie opleveren. Hoewel, het is het toch nog niet helemaal...

6:52 PM  
Martin van Kralingen said...

Eva........mooi!
Voor kerst krijgen we de bloemlezing wel rond. Mijn bescheiden bijdrage:

OVERKLOKT

Acht uur ’s ochtends en wat
ogen zien gericht op later

worden. Niemand wist zich hier gejaagd
door richtingloze wind van zondagsjeugd.

Geen woelingen in weelde van een groter uur.
Zijn klokjes tikten nergens. We sloegen glazen

gulzig stuk tegen de kraakvette walm
van gestaag uitdovende onwetendheid.

7:01 PM  
Samuel Vriezen said...

Okay, jongens: "Overbodige Wereld", nr. 1:



De overbodige wereld netjes houden! Besluiten nemen!
Hij die genoemd wordt Redelijk Betaalde Werknemer
droomt slapend een overbodige wereld.
Op vakantie aait de lucht bij open raampjes. Ook politici zijn nuttig.
Want iedereen mag helpen met de afwas!

7:11 PM  
eva cox said...

Ik citeerde een gedicht van Van Bastelaere. Voor men mij beschuldigt van plagiaat!

En Samuel, een collega en ik plannen al lang een bloemlezing over rioolroosters. Ofzo. Maar het wil niet echt vlotten. Er bestaan trouwens bloemlezingen over geld, masturbatie, en nog zo wat dingskes.

Bij het Poëziecentrum verschijnt dra een bloemlezing die mede samengesteld werd door Van Bastelaere. Daar ben ik wel nieuwsgierig naar. En van die bloemlezing die Pfeijffer zou samenstellen, daar hoor je ook niks meer van. Een hele verantwoordelijkheid, een bloemlezing samenstellen. Ik kreeg het eens als strafopdracht wegens spijbelen in het zesde middelbaar! Ik moest de Nederlandse poweezij bloemlezen voor mijn schoolgenoten. En ik moest ook Baudelaires 'Les Fleurs du Mal' vertalen. Ben nooit verder geraakt dan de eerste vier zinnen...

7:16 PM  
eva cox said...

Snelsnel gelegenheidrijmpje, met intertextueel verwerkte Mettes:


De vijandelijkheid van klam vaatwerk:

Natuurlijk hebben ze ogen die verschrikkelijke organen! Tanden. Een van porselein barstend hart. Werp ik mijn hand in het nat, hapt zich lang glas in wak vel. Rollen kopjes als borsten in mij rond.

7:33 PM  
eva cox said...

Rollen kopjes als hosties in mij rond.

7:34 PM  
eva cox said...

Rollen kopjes als komma's in mij rond.

7:35 PM  
eva cox said...

Mollen lollies de kiezen in mijn mond.

7:38 PM  
eva cox said...

Raspen ladies hun liezen zonder blond.

7:40 PM  
Martin van Kralingen said...

Komt het sop niet tenslotte tot de mond?

7:45 PM  
eva cox said...

Bloemlezingen zijn eigenlijk trage wapens, virussen. Ik ben mismeesterd door de ontstekingsrode kanjers van Deleu en Warren. Littekenweefsel laat zich lezen in mijn bundelding. Al dat bloemleesbaars ijlt in dat achterhoofd. Zoals Donky Kong die in je diepste slaap naar bananen blijft springen. Pas na een lange afkick blijft hij weg. Bloemlezingen zijn bacteriële bommen en dienen derhalve: ontmanteld.

7:51 PM  
Samuel Vriezen said...

Geld en masturbatie zijn Grote Thema's. Sowieso veel te voor de hand liggend voor een bloemlezing. Rioolroosters vind ik trouwens helemaal goed, kunnen we niet gewoon 50 dichters aan het werk zetten?

Beaudelaire: ja, ik las laatst zo'n vreselijke vertaling van Correspondances, dat ik het zelf *moest* proberen. Viel niet mee en het is er nog niet 100%, maar ik ben geloof ik een aardig end gekomen:




BEANTWOORDING

De natuur is een tempel waar levende pilaren
Af en toe een vaag woord laten gaan.
De mens gaat door wouden die vol symbolen staan
Die met vertrouwde blikken naar hem staren.

Als lange echo's die van ver en verward
Samengaan in een diepe, duistere eenheid
Die uitgestrekt als de nacht is en als de helderheid
Beantwoorden geuren, kleuren, geluiden elkaar.

Geuren zijn het vers als het vlees van kinderen
Zacht als hobo's en groen zoals de weiden
Maar ook die bedorven en rijk zijn en zegevieren

Die de omvang hebben van zaken zonder einde
Zoals amber, muscus, benzoë en wierrook
En die zingen van vervoering van geest en zinnen.

9:07 PM  
eva cox said...

"een diepe, duistere eenheid
die uitgestrekt als de nacht is"

Dit gaat waarempel over rioolroosters!

9:40 PM  
Samuel Vriezen said...

Zeker. Baudelaire was zijn tijd ver vooruit. Of nee, was een kind van zijn tijd. Eh...

12:31 AM  

Een reactie plaatsen

<< Home