Online literair tijdschrift

Terwijl het weer steeds politieker wordt, en de farao's der wereld vrolijk de opdracht geven om op arme zwarten te schieten zodra ze zich proberen te voeden, gaat het literaire leven gewoon door.

Er is een nieuw online literair tijdschrift, Komkommer & Kwel geheten. Ik heb nog niets van het werk gelezen, dus daar zwijg ik over. Het redactioneel:

Een van de doelstellingen van Komkommer & Kwel is het presenteren van
proza, poëzie en beschouwende teksten van ongekend talent. We bieden hen een
podium in de hoop dat het een volgende stap is op weg naar een uitgeverij,
erkenning en (uiteindelijk) wereldfaam. . . . Maar wij presenteren ook werk van reeds gepubliceerde auteurs.

Er zijn dus twee doelstellingen: 1) het publiceren van werk van onbekende auteurs, 2) het publiceren van werk van bekende auteurs. De twee doelstellingen zijn te herleiden tot één grondprincipe: het e-zine publiceert werk van auteurs. Wat een glorierijke ambitie van deze zelfbenoemde Titaantjes!

We staan aan de zijlijn van het al, kijken ontspannen toe en doen onze duit in
het literaire zakje.

Nu vind ik het prettig dat niet iedereen in Nederland zo boos en uitgesproken is als ik of Geert Wilders, maar de vraag rijst: als ik een auteur was -- bekend of onbekend --, waarom zou ik dan mijn werk gepubliceerd willen zien in Komkommer & Kwel? Waarom zou ik het niet gewoon op mijn eigen blog of website zetten? Ik bereik immers een even groot publiek. De enige legitieme reden om in een online literair tijdschrift te publiceren lijkt me de volgende: het tijdschrift biedt een bepaalde context voor mijn werk, een bepaalde visie op literatuur en een waardering voor bepaalde tradities die ik deel. Ik wil nl. niet alleen dat mijn werk gelezen wordt, ik wil ook dat het goed gelezen wordt en dat het de juiste lezers bereikt. D.w.z. een tijdschrift moet een bepaalde gemeenschap representeren. Zonder zo'n gemeenschap is het niets meer dan een publicatiemogelijkheid, een leeg podium, dat ik met digitale middelen in een kwartier voor mezelf heb gefabriceerd. Goed, ik kan na zes bundels zeggen: "Mijn debuut was destijds in Komkommer & Kwel." Maar wie zal zich een tijdschrift herinneren dat bewust geen enkele indruk wil maken?

Ik meen dat het met Meander net zo is. Als de inhoud onevenwichtig is heeft dat ongetwijfeld te maken met het feit dat het vooral gezien wordt als opstapje naar de "echte" (= papieren) tijdschriften, een opstapje dat sommigen niet nodig hebben en waarvan de "gearriveerden" geen gebruik hoeven maken. Dat is voor een groot deel snobbisme -- er is weinig intrinsiek prestigieus aan papier --, maar ook te wijten aan de totale gezichtsloosheid van het e-zine.

Ik ben misschien niet helemaal fair. De redactie van Komkommer & Kwel vindt het ongetwijfeld leuk een literair tijdschrift te maken. Dat zeggen ze ook. En ze zullen zichzelf publiceren en hun vrienden, en nieuwe vrienden maken, etc. En dat is ook literatuurgeschiedenis. Toch wacht ik voorlopig op de Nederlandstalige Jacket of Fascicle. (Of is die er al?) De literatuur -- als ik even in haar naam mag spreken -- zit niet op podia te wachten, maar op visies.