Ik ben ziek
Waarom schrijft niemand een gedicht over Hugo Chavez? Is een (ongetwijfeld klein) wonder voor de armen een minder interessant onderwerp dan de (ongetwijfeld zeldzame) ervaring van het Niets of het Sublieme voor de gepriviligeerden? Staat de dichter door zijn taal dichter bij de gepriviligeerden?"THAT TYPE OF CONSUMPTION IS SIMPLY UNBEARABLE."
Ja ja, het "over", dat is een probleem...
2:40
Hierbij een "Belg" over de recente verkiezingen in "Duitsland": HIERBIJ.
Overmorgen: De C van Chabot. Is hij een onderschat dichter?
12 Comments:
Hugo Chavez? Daar komt ie:
'Hier leit Hugo Chavez,
de CIA gaf gratis graafles'
Om nog even op je vraag terug te komen Jeroen.
Een boodschapper zal zich bij de keuze van zijn medium vooral (moeten) laten leiden door zijn eigen perceptie van de ontvanger. Dat hangt dus sterk af van de missie die de boodschapper meent te hebben. Wie zich het lot van armen en verdrukten aantrekt, zal zich niet willen laten beperken tot 'de marginaliteit' van gebundelde poëzie met een oplage van 600 exemplaren. Die gaat eerder hiphoppen, rappen, of het land door met een gitaar om de nek.....
Kijk nog maar eens even bij de volgende links:
http://www.geocities.com/Nashville/3448/sacco.html
http://www.woodyguthrie.org/
Deze man wist echt een massapubliek te bereiken met zijn ballades. Wie kent niet 'This land is your land'?
Niet alle politieke poezie is poezie die onmiddelijk grote mensenmassa's in beweging moet zetten. Je kunt ook poezie schrijven omdat je, bijvoorbeeld, de normaliteit in de taal niet meer vertrouwt, en een andere taalordening misschien een visie van een betere wereld zou kunnen helpen mogelijk te maken.
Toen Bruce Andrews in Perdu was had hij het over "...a politics of method, it’s a politics of form, rather than of content, of making statements, of making politically correct statements to people who’d already agree with you. We really tried to shake things up, to fuck with people’s brains a little bit.
SV: And do you think this happened? Did people’s brains get fucked up?
BA: Well, ours did. For a long while, we were the ones reading each other, so we were all part of this mutual messing-up."
Of de wereld beter is geworden van de verneukte breinen van Andrews en de zijnen weet ik niet. Ik persoonlijk trouwens wel, dat is alvast een politieke gemeenschap van één.
Normaliteit in de taal vraagt om voortdurend wantrouwen, ook en niet in de laatste plaats in 'betere werelden' die als 'beter' zijn en worden voorgesteld. Dat is zeker de les van de afgelopen twee eeuwen sinds 'Thermidor' en al die killing fields die we tot op de huidige dag in de huiskamer krijgen opgediend.
Nu ja, anderzijds, wie niet streeft naar een betere wereld streeft nergens naar.
Niet geheel onverwachts ben ik het voor het grootste deel met Andrews eens. Aan de andere kant... Nu ja, ik zou moeten werken aan een doorwrocht essay daarover. Komt eraan.
Hoe was die garnalenboterham eigenlijk, Samuel?
In een leven van streven totaan sterven is er verschuiving......
Er zat zeker iets dubbelzinnigs bij Andrews, denk ik. Hij leek ook een beetje teleurgesteld te zijn in hoeveel effect hij kon sorteren. De Language-avant garde was natuurlijk zeer vernieuwend en voor velen verontrustend, maar blijkt ook vrij makkelijk enerzijds zich te hebben laten integreren in de universitaire gemeenschappen, anderzijds sociaal nogal makkelijk onschadelijk te zijn gemaakt, want het is toch maar poezie, enz.
En ah ja, die garnalen. Uitstekend, iedereen op naar Noordpolderzijl! Het gaat trouwens vooral om die garnalen zelf, de boterham is vooral een onderlegger.
Heel belangrijk voor Andrews c.s. is/was volgens mij het principe van de geëmancipeerde lezer, de lezer als co-producent van de tekst i.p.v. passieve consument. Een principe dat je vindt bij de historische avant-garde en bij Brecht, Benjamin, Barthes, Godard en in veel vroege langpo theorie... Het is een heel sympathiek idee, maar ik weet eigenlijk niet of ik mezelf wel als co-auteur van bijv. "I Don't Have Any Paper, So Shut Up" beschouw. Ik geloof dat de passiviteit van de lezer wel zijn interessante, "redeeming" kwaliteiten heeft.
"redeeming" -- verlossende?!
Die co-producerende lezershouding had ik deels wel, maar zeker niet helemaal. "Shut Up" is misschien te eendimensionaal om het soort meerduidige betekenis toe te staan, die de lezer er toe zou kunnen brengen om zelf het boek af te maken. Het is eerder een tekst die de lezer sociaal aftraint door hem te overspoelen met assertieve en vaak onplezierige stemmen. Je wordt door al het geweld en al helemaal door het atmospherisch/emotioneel harde, enigszins beperkte en extreme karakter van de tekst vrij snel in een passieve rol gedwongen - waarbij misschien de tekst kan aanzetten tot een soort weerbaarheid bij de lezer, door iets van verzet op te roepen.
Maar er zitten ook passages in, vooral met betrekkelijk korte snel afgevuurde woordgroepjes, waar ik inderdaad het idee dat dat er een beroep werd gedaan op mijn creatieve vermogen om woorden op vernieuwende binnen elkaars context te zien. In de vaart van de text kon een willekeurig lijkend groepje van 8 staccato-woorden soms, en vaak maar voor uiterst korte tijd, bij mij oplichten als een klein uiterst dynamisch samenhangend woord-universumpje. Dan ontstond er inderdaad een nieuw, onverwacht soort betekenis waar ik waarschijnlijk zelf een groot aandeel in had, voor zover dit verschijnsel te danken was aan mijn eigen investering van energie. Ik nam alleen nooit van die korte rare helderheids-momentjes een grotere betekenis mee die langer kon duren en meer toepassing had dan het lezen van die acht woorden.
Wat ik uiteindelijk het meest waardeer aan Andrews is dat hij zo'n fantastisch oor heeft voor dynamische taal trouwens. Het is misschien soms eindeloos veel van hetzelfde maar het zakt nergens in.
(Bij dat verzet wat zou worden opgeroepen in mijn 1e alinea bedoel ik trouwens in eerste instantie verzet tegen de tekst zelf: de lezer die in het aangezicht van al dat geweld zichzelf ook op gewelddadige wijze een eigen plek moet veiligstellen)
Een reactie plaatsen
<< Home